Spoorzoeken

Ik begin vandaag met mijn dank maar weer eens te uiten aan mijn broer. Ik kreeg klachten dat de button om een reactie op deze blog te sturen niet werkte, … heeft ie vannacht toch maar weer even gefixed. Dank Peter!

Vandaag begint het spoorzoeken van de pelgrimsreizigers. Spoorzoeken naar het verleden van familieleden langs de Birma Siam Spoorweg. De reizigers konden voor vertrek aangeven om welke krijgsgevangenen het hun in deze reis gaat. TBRC en SHBSS hebben onderzoek gedaan naar wat we van hen in de archieven konden terugvinden. Welke route hebben zij afgelegd, welk spoor hebben zij achtergelaten.

We startten vandaag met een terugkoppeling door Terry, Rod en Andrew van TBRC van de onderzoeksresultaten. We hadden 3 tafels gemaakt, Terry groep 3 en 5 (Birma), Andrew groep 2 en 4 en Rod groep 6. Er is veel bevestiging en opheldering. Maar, zoals Edu altijd zegt, … elk antwoord roept hier weer een paar nieuwe vragen op. De komende dagen is er nog genoeg tijd om met het TBRC team van gedachten te wisselen.

Na een sessie van zo´n anderhalf uur stappen we in de bus voor ons eerste bezoek aan het Thailand Birma Railway Centre (TBRC), museum en onderzoekscentrum. Het TBRC is opgericht en ingericht door Rod Beattie en opende in januari 2003 haar deuren. Maar weinig mensen hebben weet van de enorme offers die Rod ook persoonlijk heeft gebracht om dit museum tot een succes te maken. Het museum bevat veel feitelijke informatie over het hoe en waarom van de spoorlijn, maar ook een schat aan bodemvondsten die Rod in de jaren heeft gedaan.

Tegenover het TBRC ligt het ereveld van Kanchanaburi (Don Rak). Meer dan 2.800 Nederlanders liggen hier begraven, teruggebracht uit de jungle door de war graves party direct na de capitulatie van Japan en hier herbegraven. Ik leg een mooie struik orchideeën bij de grafsteen van mijn grootvader. Ik ben er weer. We komen hier nog een keer als we terug zijn van de Birmese grens, voor een herdenkingsceremonie en een tweede museumbezoek.

We stappen in de bus en bezoeken een ander museum, het JEATH museum, de letters staan voor Japan, England, America, Thailand en Holland. In 1977 opgericht door de hoofd monnik van de tempel die op hetzelfde terrein staat. Het museum is opgebouwd uit bamboe hutten met atap dakbedekking en geven daarmee een getrouwe indruk van een krijgsgevangenenbarak langs de spoorlijn. Ook de ligbedden hebben ze proberen na te maken. Binnen hangen allerlei foto´s die op zich interessant zijn, maar waar naar het lijkt al sinds 1977 niks meer aan is gedaan. Aan de omzet van het museum zal het toch echt niet liggen denk ik, met elke dag wel een paar honderd bezoekers en 50 baht entree. Maar geen kwaad woord over de monniken hier. Voor de beleving van de barak een must see. We gaan snel door naar de lunch in het Taraburi resort op het water. Er is pad krapauw, kip knoflook peper, omelet, groente en een hele spicy soep. Iedereen was ook wel aan een verversing toe.

Na de lunch bezoeken we het Chungkai ereveld. Voor een deel is dit de oorspronkelijke begraafplaats die bij Chungkai en Chungkai hospital behoorde. In de loop van 1943 lieten de Japanners toe dat de meest zieke krijgsgevangenen in de hoger gelegen kampen terug gebracht konden worden naar de basiskampen waar de medische voorzieningen beter waren dan in de jungle. Daaronder ook Chungkai. In het boek Bushido van Jan Cannoo (voor een overzichtelijke donatie te bestellen in de SHBSS webshop) beschrijft deze arts het onstaaan van Chungkai hospital en alle dingen die hij daar meemaakt. Ook op Chungkai ereveld komen we terug voor de herdenkingsdienst. Na het ereveld bezoeken we nog de nabijgelegen Chungkai cutting. Gemaakt tussen eind november 1942 en maart 1943. Krijgsgevangenen gebruikten springstof om een doorgang te maken door deze harde rotsachtige puist in het landschap. Een paar pelgrimsreizigers hebben zich bijna voor de trein gegooid om een foto de maken van de trein die terug kwam uit Nam Tok. Ik kan iedereen geruststellen, we zijn nog met 35 en de dokterstas van Nynke is nog niet open geweest.

Laatste stop van de dag is de brug over de rivier Kwai. Vorig jaar was het hier nog een kermis van jewelste, maar dat heeft blijkbaar meer mensen gestoord dan mij alleen. De toeristenkraampjes zijn terug geduwd naar de randen van het pleintje en duidelijk in aantal teruggebracht. Een fikse verbetering moet ik zeggen. Ook die vreselijke houten kikkers heb ik niet gehoord vandaag. De brug zelf blijft een icoon, een statige dame in het water. Vlakbij de brug bezoeken we nog het kampterrein van Tamarkan, mede op verzoek van Johan. De krijgsgevangenen die klaar waren in Birma en terugkwamen in Thailand zijn waarschijnlijk grotendeels eerst opgevangen in Tamarkan. Daaronder waarschijnlijk ook zijn vader. Ook bezoeken we het Japanse monument dat de slachtoffers, van alle nationaliteiten, eert die tijdens de aanleg van de spoorlijn zijn overleden. Een beetje een macaber monument, maar de Japanners waren er ook trots op dat ze deze klus in iets meer dan een jaar geklaard hadden. 400 kilometer spoorlijn dwars door de jungle. En daarbij zoveel slachtoffers maken is voor hen nooit een doel op zich geweest.

Dat was het einde van een enerverende dag. Qua time management voor de reisleiding de meest intesieve die er bij zit, maar het liep allemaal gesmeerd. Morgen weer vroeg op, we gaan 3 dagen up country zoals Rod dat altijd zegt. Naar Sangklaburi, langs Kinsayok en de kampen van groep 6. Iemand vroeg mij in het zwembad net wat morgen het meest spectaculair gaat worden. Ik heb vorige maand het programma nog wat aangepast en er een verrassing ingevoegd. Een spectaculaire verrassing mag ik wel zeggen. Ik ben benieuwd wat de reizigers er van vinden. Tot morgen!

 

 

 

 

5 Reacties

  1. Danny ter Horst
    Heerlijk om jouw verslagen te lezen. De herinneringen van 2 jaar geleden komen weer helemaal naar boven. Voor iedereen een hele goede en leerzame reis toegewenst. Keep up the good work!!
  2. Mooi om zo uitgebreid te kunnen lezen hoe de reis verloopt. Peter, de button duimpje werk helaas nog niet, maar dat is bijzaak hoor! Het belangrijkste staat op de site. Dank
  3. Fam. Van Dijk
    We volgen deze tocht met belangstelling, mede vanwege onze familie Henk en Janny. De verslagen en foto’s zijn verhelderend en leuk. Ga zo door.
  4. Katja Ragetli
    Leuk dat ik de reis thuis ook kan volgen. Zo reis ik een beetje mee met mijn ouders. Dank aan de schrijver van het dagelijkse verslag. Top
  5. Anneke Bonjernoor
    Geweldig dat ik deze reis via de mail mag meemaken. Als ik geen vliegangst heb dan was ik er zeker naar toegegaan. Fantastisch wat is er hard gewerkt aan herinneringen vast te leggen . Hartelijk dank dat ik zo mee mag reizen. Indrukwekkend . Alle goeds toegewenst

Geef je commentaar